ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΜΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ...ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΤΟΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ;

ΑΡΘΡΟ ΣΟΚ!!! ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ!!....Το Κομμουνιστικό Ολοκαύτωμα με αριθμούς

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ..Η ΦΩΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΕΧΕΙ ΚΑΘΑΡΑ ΣΑΤΗΡΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ...ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΟ ΑΠΟΡΙΑΣ ΠΩΣ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ ΠΙΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΠΟΤΕ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ...ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

OrthodoxNet.com / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Συντάχθηκε από τον ορθόδοξο δικηγόρο και επίκουρο καθηγητή Chris Banescu, γιο ορθόδοξου ιερέα από τη Ρουμανία, που ζει στις ΗΠΑ και διαχειριστή του OrthodoxNet.com (με την συνεισφορά των: Scott Manning πτυχιούχουστρατιωτικής ιστορίας του αμερικανικού Στρατιωτικού Πανεπιστημίου και του ‘Ιδρύματος των Θυμάτων του Κομμουνισμού’ – ‘Victims of Communism Memorial Foundation’)

Τον Οκτώβριο του 1917, η Επανάσταση των Μπολσεβίκων γέννησε την πιο θανατηφόρα ιδεολογία στην ιστορία της ανθρωπότητας – τον κομμουνισμό. Σε λιγότερο από 100 χρόνια, ο κομμουνισμός έχει στοιχίσει πάνω από 100 εκατομμύρια ζωές. Σήμερα, συνεχίζει να έχει υποδουλωμένο το ένα πέμπτο των ανθρώπων του κόσμου.

Ένας ελεύθερος άνθρωπος δεν μπορεί να ανεχτεί να λησμονήσει τα κακά του κομμουνισμού. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε οι αγριότητες του Λένιν, του Στάλιν, του Μάο, του Πολ Ποτ, του Χο Τσι Μινχ και του Κάστρο να εξασθενίσουν στο παρασκήνιο της ιστορίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε το ίχνος του αίματος και των δακρύων που αυτή η ουτοπική εξαπάτηση άφησε.

Είναι ένα μεγάλο ηθικό ατόπημα το ότι τόσοι πολλοί δεν γνωρίζουν την έκταση των φρικαλεοτήτων του κομμουνισμού. Ενώ η φρίκη του ναζισμού είναι γνωστή, ποιος  γνωρίζει ότι η Σοβιετική Ένωση δολοφόνησε 20 εκατομμύρια ανθρώπους; Ποιος ξέρει ότι οι δικτάτορες της Κίνας έχουν σφάξει 60 εκατομμύρια ανθρώπους; Ποιος ξέρει ότι το κομμουνιστικό ολοκαύτωμα είναι υπεύθυνο για έναν αριθμό νεκρών που ξεπερνά εκείνο του συνόλου των πολέμων του 20ου αιώνα; (Victims of Communism Memorial Foundation).

Οι ακόλουθες εκτιμήσεις εκπροσωπούν τους πολίτες που σκοτώθηκαν ή πέθαναν από την πείνα από τις κομμουνιστικές κυβερνήσεις τους από το 1918. Οι αριθμοί αυτοί δεν περιλαμβάνουν νεκρούς πολέμου. Οι κυβερνήσεις ταξινομούνται κατά αριθμό νεκρών (από τον υψηλότερο προς τον χαμηλότερο). Όλοι οι αριθμοί είναι εκτιμήσεις κατά προσέγγιση.

Μια λεπτομερής βιβλιογραφία παρατίθεται στο τέλος αυτής της σελίδας. Ο κατάλογος είναι τόσο πλήρης, όσο μπορούσα να είμαι σε θέση να καθορίσω, πλην όμως συνεχίζει να εξελίσσεται. Ορισμένοι αριθμοί είναι ελλιπείς και υπάρχουν ακόμα πέντε κομμουνιστικές χώρες που έχουν τη δυνατότητα να σκοτώσουν κι άλλους πολίτες τους. (Scott Manning)

Αριθμός Νεκρών Κομμουνιστικού Ολοκαυτώματος: 149.469.610

Κατάταξη	Σημαία	Χώρα
1		Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας Αριθμός Νεκρών : 73.237.000 1949 -σήμερα (57 + έτη και συνεχίζεται) Ο R.J. Rummel εκτιμά τον αριθμό των νεκρών της Κίνας μεταξύ των ετών 1949-1987 σε 35.236.000(Rummel 1994). Αυτό αποκλείει τα 38.000.000 εκατομμύρια που πέθαναν από την πείνα κατά τη διάρκεια του «Μεγάλου Άλματος προς τα Εμπρός». Ο Rummel πείστηκε ότι η κινεζική κυβέρνηση ήταν άμεσα υπεύθυνη για την πείνα, αυξάνοντας έτσι την αρχική εκτίμηση του κατά 38.000.000 (Rummel 2005). 1.000 προστέθηκαν για τα γεγονότα στην πλατεία Τιενανμέν το 1989(Courtois 1999).
2		Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) Αριθμός νεκρών : 58.627.000 1922-1991 (69 έτη) Η μέτρηση των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1923-1987 (Rummel 1996).
3		Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία Αριθμός νεκρών: 3.284.000 1918-1922 (4 έτη) Αυτή η μέτρηση των νεκρών δεν περιλαμβάνει τους 6.210.000 που σκοτώθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο (Rummel 1996).
4		Λαϊκή Δημοκρατία της (Βόρειας) Κορέας Αριθμός νεκρών: 3.163.000 1948 - σήμερα (58 + έτη και συνεχίζεται) 1.663.000 νεκροί μεταξύ 1948-1987 με εξαίρεση τον πόλεμο της Κορέας (Rummel 1994). 2.500.000 νεκροί είναι η εκτίμηση για εκείνους που πέθαναν από την πείνα μεταξύ των ετών 1995-1998 (επιτροπή των ΗΠΑ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Βόρεια Κορέα 2006).
5		Καμπότζη Αριθμός νεκρών: 2.627.000 1975-1987 (12 έτη) Η εκτίμηση του αριθμού των νεκρών είναι πλήρης(Rummel 1994). Το επίσημο όνομα της χώρας ήταν Δημοκρατική Καμπότζη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πολ Ποτ και στη συνέχεια, Λαϊκή Δημοκρατία της Καμπότζης.
6		Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν Αριθμός νεκρών: 1.750.000 1978-1992 (14 έτη) Η εκτίμηση του αριθμού των νεκρών είναι πλήρης(Courtois 1999).
7		Βιετνάμ Αριθμός νεκρών : 1.670.000 1975 - σήμερα (30 + έτη και συνεχίζεται) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει τα έτη 1945-1987 για το Βιετνάμ / Βόρειο Βιετνάμ και αποκλείει τους 1.062.000 νεκρούς από τον πόλεμο του Βιετνάμ (Rummel 1994).
8		Λαϊκή Δημοκρατία της Αιθιοπίας Αριθμός νεκρών: 1.343.610 1974-1991 (17 έτη) Ο αριθμός των νεκρών περιλαμβάνει 10.000 πολιτικές δολοφονίες κατά τη διάρκεια 1977-1978, 1.000 παιδιά που σκοτώθηκαν το 1977, 110 που σφαγιάστηκαν σε μια ορθόδοξη εκκλησία το 1975, 80.000 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ 1978-1980, 250.000, που πέθαναν το 1982, σε στρατόπεδα και 2.500 που σκοτώθηκαν σε μια βομβιστική επιδρομή(Courtois 1999). Άλλοι 1.000.000 προστίθενται από την πείνα κατά τη διάρκεια του 1984 - 1985(BBC News 2000).
9		Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας Αριθμός νεκρών: 1.072.000 1945-1992 (47 έτη) Η μέτρηση τω νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1945-1992 με εξαίρεση 100.000 από τους Παρτιζάνους του Τίτο μεταξύ 1941-1944 (Rummel 1994).
10		Κινεζική Σοβιετική Δημοκρατία Αριθμός νεκρών: 700.000 1931-1934 (3 έτη) Η αρίθμηση των νεκρών περιλαμβάνει μόνο τις επαρχίες Jiangxi και Fujian (Chang 2005). Παρά το γεγονός ότι η Μοζαμβίκη έχει 700.000 στο όνομά της, η κινεζική Σοβιετική Δημοκρατία είχε περισσότερους νεκρούς σε συντομότερο χρονικό διάστημα και η εκτίμηση είναι χαμηλή.
11		Λαϊκή Δημοκρατία της Μοζαμβίκης Αριθμός νεκρών: 700.000 1975-1990 (15 έτη) 100.000 πολίτες δολοφονήθηκαν μεταξύ του 1986 και τα μέσα του 1988 (Young 1991) και 600.000 πέθαναν από την πείνα μεταξύ 1975-1985(Courtois 1999).
12		Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας Αριθμός νεκρών: 435.000 1947-1989 (42 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1947-1987 (Rummel 1997).
13		Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας Αριθμός νεκρών: 222.000 1946-1990 (44 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1987 (Rummel 1997).
14		Λαϊκή Δημοκρατία της Αγκόλας Αριθμός νεκρών: 125.000 1975-1992 (17 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1975-1987 (Rummel 1997).
15		Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας Αριθμός νεκρών: 100.000 1924-1992 (68 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1924-1987 (Rummel 1997).
16		Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας Αριθμός νεκρών: 100.000 1946-1991 (45 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1944-1987 (Rummel 1997).
17		Δημοκρατία της Κούβας Αριθμός νεκρών: 73.000 1961 - σήμερα ( 45 + έτη και συνεχίζεται) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1959-1987 (Rummel 1997).
18		Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας Αριθμός νεκρών: 70.000 1949-1990 (41 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1987 (Rummel 1997).
19		Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας Αριθμός νεκρών: 65.000 1948-1990 (42 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1968 (Rummel 1997).
20		Λαϊκή Δημοκρατία του Λάος Αριθμός νεκρών: 56.000 1975 - σήμερα (31 + έτη και συνεχίζεται) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1975-1987 με εξαίρεση 47.000 νεκρούς του πολέμου (Rummel 1997).
21		Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας Αριθμός νεκρών: 27.000 1949-1989 (40 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1987 (Rummel 1997).
22		Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας Αριθμός νεκρών: 22.000 1948-1989 (41 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1948-1987 (Rummel 1997). Εξαιρούνται οι 1.585.000 από την εθνοκάθαρση μεταξύ 1945-1950 (Rummel 1997).
23		Λαϊκή Δημοκρατία της Υεμένης Αριθμός νεκρών: 1000 1969-1990 (21 έτη) Ο αριθμός των νεκρών καλύπτει μόνο τα έτη 1969-1987 (Rummel 1997).                ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ/Πηγή

Αναρτήθηκε από SkyWatcher 

αναδημοσιευση απο εδω

References

BBC News (2000, April 6). Flashback 1984: portrait of a famine. Retrieved May 7, 2006, fromhttp://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/703958.stm

Chang, Jung, & Halliday, Jon (2005). Mao: The Unknown Story (1st American ed.). New York: Alfred A Knopf.

Courtois, S., Werth, N., Panne, J., Paczkowski, A., Bartosek, K., & Margolin, J. (1999). The Black Book of Communism: Crimes, Terror, Repression. United States: Harvard University Press.

Rummel, R. J. (1994). Death by government. New Brunswick, NJ: Transaction Publishers.

Rummel, R. J. (1996). Lethal Politics: Soviet Genocide and Mass Murder Since 1917 (1st paperback ed.). New Brunswick, NJ: Transaction Publishers.

Rummel, R. J. (2005, November 20). Reevaluating China’s democide to be 73,000,000. Retrieved April 5, 2006, from http://freedomspeace.blogspot.com/2005/11/reevaluating-chinas-democide-to-be.html

Rummel, R. J. (1997). Statistics of Democide: Genocide and Mass Murder since 1900. Charlottesville, Virginia: Transaction Publishers.

U.S. Committee for Human Rights in North Korea (2006). Failure to protect: a call for the UN Security Council to act in North Korea. United States: DLA Piper.

Young, Lance S. (1991). Mozambique’s sixteen-year bloody civil war. Retrieved November 1, 2006, from http://www.globalsecurity.org/military/library/report/1991/YLS.htm

Η ελληνική καταγωγή των Ρωμιών της Συρίας που σήμερα σφαγιάζονται από τους μουσουλμάνους.

Η ελληνική καταγωγή των Ρωμιών της Συρίας που σήμερα σφαγιάζονται από τους μουσουλμάνους.

Ας τους κοιτάξουν οι ιερείς και οι αρχιερείς της Εκκλησίας της Κύπρου και της Ελλάδος που εθελοτυφλούν και συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Κοιτάξτε τα μάτια, κοιτάξτε τα πρόσωπα αυτών των Ρωμιών της Συρίας, αυτών των Ελληνοσύρων, αυτών των Ορθοδόξων Ελλήνων της Αντιοχείας.
Κοιτάξτε τους γιατί είναι σαν τα αρνιά στο μαντρί που πάνε για σφάξιμο.
Κοιτάξετε αυτούς τους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς που σκοτώνονται από τους μουσουλμάνους χωρίς...
να έχουν καμία βοήθεια από πουθενά.

Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας. Εμείς που γράφουμε για τους αγίους, εμείς που γεμίσαμε το διαδίκτυο με Ορθόδοξα ιστολόγια για να γράφουμε για σταρετς, για Φιλοκαλίες και Γεροντικά κι άλλα διάφορα Πατερικά βιβλία, για αδιάλειπτες προσευχές με κομποσκοίνια, και πέστε μου τί όφελος έχουν όλα αυτά όταν οι ομόθρησκοι μας στη Συρία κάθε μέρα σφαγιάζονται και μαρτυρούν για το Χριστό και εμείς τους αγνοούμε;

Ας τους κοιτάξουν οι ιερείς και οι αρχιερείς της Εκκλησίας της Κύπρου και της Ελλάδος που εθελοτυφλούν και συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας και ας προσπαθήσουμε να τους βοηθήσουμε, ο καθένας όπως μπορεί, για να φέρουμε στην επιφάνεια αυτή τη σύγχρονη γενοκτονία που συμβαίνει καθημερινά μπροστά στα μάτια μας, αλλά που για διάφορους λόγους τα δικά μας μέσα ενημέρωσης στην Κύπρο και στην Ελλάδα κρύβουν από το κόσμο.

Ας απαιτήσουμε από από την Εκκλησία της Κύπρου και της Ελλάδος να σταματήσει τους στρουθοκαμηλισμούς και να συμπεριφερθεί όπως αρμόζει.
Ας βάλουμε όλοι στη πράξη τα λόγια του Χριστού και όχι μόνο να τα γράφουμε ή να τα διαβάζουμε.

Ποιοι είναι λιπών αυτοί οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου που τόσοι λίγοι από εμάς γνωρίζουμε την ύπαρξη;
Κατ' αρχήν σε αντίθεση με αυτούς τους κοντόφθαλμους που νομίζουν ότι Έλληνες είναι αυτοί που ζουν μόνο μέσα στα σύνορα του Ελλαδικού Κράτους, θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι μας ότι ο Ελληνισμός ανθούσε πολύ πιο πέρα από τα σύγχρονα σύνορα της Ελλάδας.

Αυτοί οι Ρωμιοί που ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας είναι κοινότητα με μακρά ελληνική κληρονομιά που χρονολογείται από την ίδρυση της Αντιοχείας το 323 π.Χ. από το Σέλευκο Νικάτορα και από τη περίοδο της κατάκτησης της Ασίας από το Μέγα Αλέξανδρο.

 Οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου είναι Έλληνες της Αντιόχειας και η πλειοψηφία από αυτούς κατάγονται από Έλληνες Μακεδόνες εποίκους και Έλληνες της βυζαντινής περιόδου.

Η Συρία αρχικά ήταν πολύ μεγαλύτερη από ότι είναι σήμερα και ονομαζόταν Μεγάλη Συρία. Η Μεγάλη Συρία συμπεριλάμβανε, εκτός από το Λίβανο, και την επαρχία της Αλεξανδρέττας. Καθώς η επαρχία της Αλεξανδρέττας ήταν τότε μέρος της Συρίας, οι Έλληνες δεν υπόκειντο στην ανταλλαγή πληθυσμών του 1923.

'Οταν η επαρχία της Αλεξανδρέττας προσαρτήθηκε από την Τουρκία το 1939, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Αντιοχείας μετανάστευσαν προς τη Συρία και το Λίβανο. Εκεί, βρήκαν άλλους Ρωμιούς της Εκκλησίας της Αντιοχείας που ζούσαν στην περιοχή από τα πανάρχαια χρόνια, που όμως είχαν χάσει την ελληνική γλώσσα και μιλούσαν πλέον μόνο αραβικά.

Και αφού τ' αραβικά είναι σήμερα η κοινή γλώσσα της Λεβαντίνης η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων της Αντιοχείας έγιναν μια αραβόφωνη χριστιανική κοινότητα αν και μερικοί μιλούν ακόμη και Ελληνικά αλλά και Τουρκικά.

Τί γίνεται όμως με το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας και πώς επέδρασε πάνω στους Ρωμιούς της περιοχής κατά την πρόσφατη ιστορία;
 Κατ' αρχήν θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι μέχρι το 1897 ο Πατριάρχης Αντιοχείας ήταν Έλληνας στην καταγωγή και ελληνόφωνος. Με τη μεσολάβηση όμως της Ρωσίας η οποία ήθελε να έχει μια μεγαλύτερη επίδραση στη Μέση Ανατολή, ο Έλληνας Πατριάρχης (που ήταν Κύπριος στην καταγωγή) αναγκάστηκε να παραιτηθεί και στη θέση του εκλέχτηκε αραβόφωνος Πατριάρχης. Την περίοδο εκείνη ήταν σε έξαρση και ο αραβικός εθνικισμός ο οποίος φυσικά ως ιδέα εισήχθη από την Ευρώπη.
 Όταν η Συρία έγινε ανεξάρτητη χώρα, οι εκάστοτε κυβερνήσεις και κυρίως το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη χώρα από το 1963, έθεσαν τον εθνικισμό και τον παναραβισμό ως προτεραιότητα για τη ενότητα της χώρας.

Η παρουσία, όμως, των Ρωμιών και του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου στη Δαμασκό (το οποίο είχε μετοικήσει εδώ και αιώνες από την Αντιοχεία) αποτελούσε μια ανωμαλία μέσα στο δόγμα του παναραβισμού αφού οι μουσουλμάνοι που ταύτισαν τον αραβισμό με το Ισλαμ τους θεωρούσαν ως ξένο στοιχείο . Έτσι, το Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη Συρία προθυμοποιήθηκε να προστατέψει τους Ρωμιούς από τους μουσουλμάνους, με αντάλλαγμα να ασπασθούν τον παναραβισμό.
 Και ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί αυτός το στόχος; Η συνεργασία του Κόμματος Μπάαθ με τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Αντιοχείας φυσικά! Έτσι, εδώ και δεκαετίες βλέπουμε το Πατριαρχείο Αντιοχείας να ασπάζεται τον παναραβισμό και να προωθεί την ιδέα στους Ρωμιούς ότι δεν είναι Έλληνες στην καταγωγή, αλλά Άραβες.

Η προπαγάνδα αυτή του Πατριαρχείου Αντιοχείας ήταν πολύπλευρη αφού ίδρυσε στο Λίβανο τη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ από όπου αποφοίτησαν ιερείς και ιεράρχες οι οποίοι προωθούσαν τον αραβισμό στους πιστούς στις ενορίες και στις επισκοπές τους.

Μάλιστα πολλοί Ρωμιοί διανοούμενοι συμμετείχαν ενεργά στην προώθηση του αραβισμού ανάμεσα στη κοινότητα των Ρωμιών με αντάλλαγμα την κυβερνητική εύνοια από τη Δαμασκό. Μάλιστα στο Λίβανο δημιουργήθηκε ανάμεσα στους Ρωμιούς και ένα κόμμα με το όνομα Συριακό Σοσιαλιστικό Εθνικιστικό Κόμμα το οποίο είχε ως στόχο την ένωση του Λιβάνου με τη Συριά που φυσικά πήρε σώμα και οστά από την Κυβέρνηση της Συρίας με την ευλογία του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Σε συνεργασία με τους προέδρους της Συρίας, ο Πατριάρχης Αντιοχείας, ο σημερινός και οι προκάτοχοί του, έπαιξαν ένα βρόμικο παιχνίδι ενάντια στους Ρωμιούς της Συρίας και του Λιβάνου ξεπουλώντας την ελληνική εθνική τους συνείδηση και προσπαθώντας να τους πέσει ότι είναι Άραβες.

Και επειδή η προπαγάνδα του αραβισμού ήταν μεθοδευμένη και μαζική, φαινομενικά, φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι τα κατάφερε σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον στη Συρία. Ετσί, εδώ και πολλές δεκαετίες οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου αποκόπηκαν και απομονώθηκαν από τους υπόλοιπους Έλληνες συστηματικά και στοχευμένα από το ίδιο τους το Πατριαρχείο με στόχο να τους αραβοποιήσει.

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας για δεκαετίες τώρα προπαγάνδιζε στο ποίμνιό του ότι ήταν άραβες. Και μπορεί όλα να φαίνονταν μια χαρά, και ότι η συνεργασία του Πατριαρχείου Αντιοχείας με το Κόμμα Μπάαθ να είχε φέρει τα ποθούμενα αποτελέσματα, όμως οι μουσουλμάνοι δεν πίστεψαν ποτέ ότι οι Ρωμιοί ήταν πραγματικά άραβες αφού τους μισούσαν και ήθελαν να τους εξοντωνόσουν από τη χώρα.

Μέχρι και πριν ένα χρόνο έβρισκαν εμπόδιο τη κυβέρνηση Άσαντ και το Κομμα Μπαάθ στην εξολόθρευση των Ρωμιών με αντάλλαγμα την υποστήριξή τους. Να, όμως που σήμερα το καθεστώς Άσαντ έχει χάσει τον έλεγχο της χώρας και απειλείται με κατάρρευση.

Οι μουσουλμάνοι έχουν βγάλει το μένος τους πάνω στους Ρωμιούς και τους Αλεβίτες οι οποίοι υποστήριζαν το κοσμικό καθεστώς του Άσαντ. Καθημερινά οι Ρωμιοί ομόθρησκοί μας εξοντώνονται από τους μουσουλμάνους, ενώ ο παναραβισμός του Πατρειαρχείου Αντιοχείας το μόνο που φαίνεται ότι κατάφερε τελικά είναι να απομονώσει το ποίμνιό του από τον υπόλοιπο ελληνισμό και να το οδηγήσει σαν σφαχτάρι στους Μουσουλμάνους.

Μέσα σε ένα χρόνο όπου ο Άσαντ έχασε τον έλεγχο της Συρίας, έχασε ταυτόχρονα και το Πατριαρχείο Αντιοχείας τον έλενχο πάνω στους πιστούς του. Ο αραβισμός είναι πλέον μια νεκρή ιδέα, αλλά μετά από αυτό, ήρθε στην επιφάνεια και μια απρόσμενη αλήθεια.

Και η αλήθεια αυτή είναι ότι παρ' όλες τις κοινές προσπάθειες Άσαντ και Εκκλησίας, η μάζα των Ρωμιών δεν ταυτίστηκε με τον αραβισμό, πρώτα -πρώτα επειδή η λέξη Ρουμ που σημαίνει Ρωμιός στ' αραβικά, είναι συνώνυμη με τη λέξη Έλληνας, και δεύτερον, επειδή ο αραβισμός είναι στενά συνδεδεμένους με τη θρησκεία του ισλάμ.

Σήμερα, που το Πατριαρχείο Αντιοχείας δεν μπορεί πλέον να τους ελέγξει, οι Ρωμιοί της Συρίας, αλλά πρωτίστως αυτοί του Λιβάνου, προσπαθούν να ξαναπάρουν πίσω τις ελληνικές τους ρίζες, δημιουργώντας κοινοποιήσεις με στόχο να αποβάλουν από πάνω τους τόσα χρόνια αραβικής προπαγάνδας και να ενσωματωθούν πνευματικά με τους Έλληνες της Ελλάδος και της Κύπρου.

Στο Λίβανο προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα Ελληνορθόδοξο Κόμμα, με στόχο την διδασκαλία της ελληνικής ιστορίας και ελληνικής ταυτότητας των Ρωμιών, με προσπάθεια να αναβιώσουν την Ελληνική γλώσσα. Έγραψαν για βοήθεια προς αυτή την κατεύθυνση στο Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και το ΛΑΟΣ του Καραντζαφέρη, αλλά δεν πήραν καμία απάντηση από αυτά τα δυο κόμματα που κατά τα άλλα «αγαπούν» τον ελληνισμό.

Εμείς σαν Έλληνες οφείλουμε να τους βοηθήσουμε όσο μπορούμε πρώτα-πρώτα για να μην σφαγιαστούν όλοι τους από τους μουσουλμάνους, και δεύτερον για να πάρουν πίσω την ελληνική τους ταυτότητα.


πηγή

http://klassikoperiptosi.blogspot.gr/2012/07/blog-post_4552.html

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

Τα εγκλήματα του Στάλιν εις βάρος των Ελλήνων του Πόντου

κλικ για μεγάλη εικόνα

Του Βλαση Αγτζιδη*

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας
Αποκαλυπτικά στοιχεία από τα αρχεία για τις απηνείς σταλινικές διώξεις των ελληνικών κοινοτήτων της Μαύρης Θάλασσας

Ενας από τους «απαγορευμένους» τομείς στην ιστορική έρευνα είναι οι σταλινικές διώξεις και η μοίρα των ελληνικών κοινοτήτων στη Μαύρη Θάλασσα. Ομως, εδώ και είκοσι χρόνια, παρʼ όλες τις αντιξοότητες, ξεκίνησε η έρευνα γιʼ αυτές τις «λευκές σελίδες» της σύγχρονης ιστορίας μας, τελείως ανεξάρτητα από το επίσημο σύστημα της νεοελληνικής ιστοριογραφίας.

Στο πλαίσιο αυτό βρεθήκαμε να μελετούμε τα αρχεία των στρατοπέδων συγκέντρωσης στο Μαγκαντάν της βορειοανατολικής Σιβηρίας. Σε δρόμους που είχε ήδη ανοίξει ο ακούραστος ερευνητής Ιβάν Τζουχά! Ετσι, οργανώθηκε μια μοναδική αποστολή ημών ως ιστορικών και της ομάδας των «Φακέλων» υπό τον δημοσιογράφο Τάσο Τέλλογλου.

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά και παρουσιάζονται στη συνέχεια. Στο αφιέρωμα αυτό περιλαμβάνουμε ένα κείμενο που γράφτηκε κατά την ερευνητική περιπλάνηση στη Σιβηρία, καθώς και μια παρουσίαση ενός υπό έκδοση βιβλίου της ιστορικού Ι. Γκολομπορόντκο (Λιναρδάτου) στην Ουκρανία, όπου πραγματεύεται τις διώξεις της ελληνικής κοινότητας της Οδησσού.

Δεν πάει πολλή ώρα που γυρίσαμε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ελγκιν στην κωμόπολη Γιαγόντνογε. Είναι η τρίτη μέρα μας στην περιοχή, 550 χιλιόμετρα βόρεια του Μαγκαντάν. Μένουμε σε ένα πανδοχείο, κάτι σαν χάνι σοβιετικής εκδοχής, πάνω στην Trasa. H Trasa είναι ένας από τους κύριους δρόμους της ρωσικής Απω Ανατολής. Συνδέει το Βλαδιβοστόκ με τη Γιακουτία. Από το Βλαδιβοστόκ -όπου καταλήγει ο Υπερσιβηρικός- τα εμπορεύματα και οι άνθρωποι φτάνουν με πλοίο στο Μαγκαντάν και από κει μέσω της Trasa στο Γιακούτς, δυο χιλιάδες χιλιόμετρα. Ο δρόμος αυτός είναι και αυτός αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της περιοχής. Κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από τους καταδικασμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι ίδιοι κρατούμενοι δημιούργησαν όλη την υποδομή της περιοχής. Ακόμα και τα χωριά και οι κωμοπόλεις της περιοχής αποτελούν μετεξέλιξη των παλιών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η ιστορική μνήμη της περιοχής έχει σφραγιστεί ανεξίτηλα από την εμπειρία των στρατοπέδων. Εξάλλου, ένα μεγάλο μέρος των σύγχρονων κατοίκων είναι παιδιά των κρατουμένων που μετά την αποφυλάκισή τους παρέμειναν στην περιοχή, είτε γιατί τους απαγορεύτηκε η αναχώρηση είτε γιατί βρήκαν εδώ εργασία.

Πάνω από το Μαγκαντάν δεσπόζει ένα τεράστιο μνημείο για τα θύματα της καταπίεσης των δεκαετιών του ʼ30 και του ʼ40. Στη βάση του μνημείου υπάρχουν σκαλισμένα σε μεγάλους βράχους τα ονόματα των κύριων στρατοπέδων συγκέντρωσης. Και μια καμπάνα, ενσωματωμένη στο μνημείο, χτυπάει κάθε φορά που δυναμώνει ο άνεμος.

Στο ιστορικό αρχείο

Ακόμα και το ιστορικό αρχείο της πόλης, που ανήκει στην MVD, δηλαδή στο υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας και διοικείται από στρατιωτικούς, φέρει την ονομασία Ιστορικό Αρχείο Αποκατάστασης (των θυμάτων). Οπως και το μεγάλο μουσείο του Μαγκαντάν. Ενας ολόκληρος όροφος έχει μετατραπεί σε εικόνα των στρατοπέδων με συρματοπλέγματα και σκοπιές.

Και μέσα στον όροφο ο επισκέπτης μπορεί να δει τα βασικά αντικείμενα των κρατουμένων, μαζί με πλήθος εγγράφων, φωτογραφιών και προσωπικών μαρτυριών. Αντίστοιχο μουσείο υπάρχει και στο Γιαγόντνογε, δημιουργημένο από τον Ιβάν Πανικάροφ, αρχισυντάκτη της τοπικής εφημερίδας Severni Pravda, («Σιβηριανή Πράβδα»).

Στο μουσείο αυτό, που φέρει τον τίτλο «Μουσείο Μνήμης για την Πολιτική Καταπίεση» ο επισκέπτης μπορεί να δει αντικείμενα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είδη των κρατουμένων, χάρτες με τις τοποθεσίες των στρατοπέδων, καθώς και φωτογραφίες με το ιστορικό του κάθε στρατοπέδου. Τα ονόματα των στρατοπέδων οφείλονταν είτε σε τοπικές ονομασίες περιοχών είτε σε αναφορά σε επαναστατικές προσωπικότητες.

Τα στρατόπεδα που παρουσιάζονται στο μουσείο είναι: Γιαγόντνογε, Χατινάχ, Οροτουκάν, Ουστ Τασκάν, Βέχνιχ, Ατ Ουριάχ, Ντέμπιν, Μπελίτσιγιε, Σπόρνογιε, Ουστ Τάγιοσμιχ, Προλετάρσκιι, Πετιλένκα, Ιζβεστκόβε, Σποκόινι, Ντζελ Γκαλά, Στουρμαβόι, Σοβαρνχόζνι, Γκόρνι, Ελγκιν, Γκόρκοβο, Μαλαντιόζνιχ, Μπολονόγιε, Εβράσκαλαχ, Τουμάνιι, Τανγκαρά, Γιουμπιλένιι, Οντινόκι, Εστσάν, Παρτιζάν, Νίζνι Ατ Ουριάχ, Μπουρχαλά, Πισιβόι, Βέρχνι Ντέμπιν, Ρίμπνι, Μαλτάν, Χολοκβάρστεβι, Χολόντιι, Κανιόν, Κιμ Ζαλ, Μπουτουγκιτσάν, Σερπαντίνκα, Ντιεπρόφσκι. Στα στρατόπεδα αυτά με τα περίεργα ονόματα χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Και μεταξύ αυτών, εκατοντάδες Ελληνες.

Εικόνα κατάρρευσης

Το ταξίδι μας από το Μαγκαντάν στο Γιαγόντνογε δεν ήταν από τα πιο ευχάριστα που μπορούν να σου τύχουν. Ο δρόμος, αν εξαιρέσεις 50 χιλιόμετρα, ήταν χωματόδρομος, πνιγμένος πάντα σε σύννεφα σκόνης από τα φορτηγά που κυρίως κυκλοφορούν. Τελικά καταφέραμε και φτάσαμε με ένα παλιό σοβιετικό φορτηγό 4×4. Οι εικόνες στη διαδρομή ήταν εντυπωσιακές, καθώς συναντάς σε κάθε σου βήμα την κατάρρευση του Dalstroy, για την οικοδόμηση του οποίου βρήκαν τον θάνατο πάνω από 120.000 κρατούμενοι.

Η πιο εντυπωσιακή εικόνα της κατάρρευσης ήταν η κωμόπολη Οροτουκάν. Οι σοβιετικές πολυκατοικίες στέκουν άδειες με ανοιχτά τα παράθυρα και οι τεράστιες σοβιετικές τοιχογραφίες ξεθωριάζουν. Το Οροτουκάν ήταν και αυτό προηγουμένως στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι κρατούμενοι δούλευαν στα ορυχεία, τα χωράφια και σε ένα χαλυβουργείο με την επωνυμία «Κολυμα-Χάλυβες», που κατασκεύαζε γεωτρύπανα. Βαθμιαία, πλάι στο στρατόπεδο θα αρχίσει να αναπτύσσεται και ο οικισμός των απελεύθερων. Ενας από τους Ελληνες απελεύθερους θα αναλάβει αργότερα τη διοίκηση του χαλυβουργείου. Το εργοστάσιο αυτό έκλεισε λόγω χρεοκοπίας το ʼ95. Το Γιαγόντνογε, που έχει επιβιώσει σχετικά από την κρίση, κατάφερε να κρατήσει 4.000 κατοίκους από τους 20.000 που είχε πριν από τη σοβιετική κατάρρευση. Οι κάτοικοί του προέρχονται είτε από απελεύθερους είτε από εσωτερικούς μετανάστες, οι οποίοι δελεάζονταν από τις ιδιαίτερα υψηλές απολαβές που η κεντρική διοίκηση είχε αποφασίσει να θεσπίσει ως υλικό κίνητρο.

860.000 κρατούμενοι

Η περιοχή έχει τεράστιο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Η ανάπτυξή της έγινε με απόφαση της σταλινικής ηγεσίας το 1931. Τότε αποφασίστηκε το σχέδιο «oικοδόμησης της Απω Ανατολής» που έλαβε την ονομασία Dalstroy από τις λέξεις Dalnoy Stroyteli. Στο πλαίσιο του σχεδίου αυτού ιδρύθηκαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ως η βασική παραγωγική δύναμη για την ανάπτυξη. Στα στρατόπεδα στάλθηκαν οι εσωκομματικοί αντίπαλοι του Στάλιν, κυρίως τροτσκιστές και αγρότες που αντιδρούσαν στη βίαιη κολεκτιβοποίηση. Ακολούθησαν οι εθνικές μειονότητες, μεταξύ των οποίων και χιλιάδες Ελληνες. Οι κρατούμενοι δούλευαν σε σκληρές συνθήκες στην κατασκευή των δρόμων και των κτιρίων. Ξεχέρσωσαν τη γη, δούλεψαν στα ορυχεία χρυσού και μαγγανίου. Συνολικά δημιουργήθηκαν στην περιοχή 120 στρατόπεδα. Ο συνολικός αριθμός των κρατουμένων έφτασε τις 860.000. Επίσημα από αυτούς πέθαναν οι 120.000, δραπέτευσαν 7.800, αποφυλακίστηκαν 445.000 και αγνοούνται 297.000. Με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν στο κεντρικό Ιστορικό Αρχείο του Μαγκαντάν, έχουν βρεθεί οι φάκελοι 450 Ελλήνων που έχασαν τη ζωή τους στα στρατόπεδα. Ο αριθμός αυτός προέκυψε από την επεξεργασία 50.000 περιπτώσεων. Λαμβάνοντας υπόψη ότι υπάρχουν άλλοι τόσοι φάκελοι ανεπεξέργαστοι, καθώς και περίπου 300.000 περιπτώσεις αγνοουμένων, ο τελικός αριθμός των Ελλήνων που έχασαν τη ζωή τους στα καταναγκαστικά έργα, μόνο στην περιοχή της Κολιμά, μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερος.

Από τους φακέλους προκύπτει ότι μεταξύ των Ελλήνων θυμάτων υπήρχαν πολλοί Ελληνες υπήκοοι, οι οποίοι είτε ήταν Μικρασιάτες προσφυγες από τον Πόντο είτε Ελλαδικοί. Οι Ελλαδικοί πάλι διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: στους μετανάστες από την Ελλάδα και στους πολιτικούς πρόσφυγες που έχαν καταφύγει τότε στη «μητέρα πατρίδα» του κομμουνιστικού κόσμου για να γλιτώσουν από τη μεταξική καταπίεση. Οι Ελληνες που είχαν σοβιετική υπηκοότητα ήταν κυρίως Πόντιοι, Μαριουπολίτες και Κριμαιάτες.

Μαγκαντάν 10 Σεπτεμβρίου 2011

Μέσα σε ένα ιδιαίτερα συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα πραγματοποιήθηκαν σήμερα το πρωί τα αποκαλυπτήρια του Μνημείο για τους Έλληνες αθώα θύματα των Σταλινικών διώξεων κατά τη δεκαετία του '30. Στη σεμνή τελετή παρέστησαν εκπρόσωποι των αρχών αλλά και της τοπικής κοινωνίας του Μαγκαντάν.

* Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας.

 

 πηγη http://harryklynn.blogspot.com/2012/05/blog-post_2158.html