ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (λιστα μεχρι 31/08/2015)

http://www.thereligionofpeace.com/pages/christianattacks.htm

Πως οι Εβραίοι αλλάζουν τα ονόματά τους προκειμένου να περνούν απαρατήρητοι μεταξύ των Χριστιανών και ειδικότερα των Ελλήνων ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΣΙΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Πως οι Εβραίοι αλλάζουν τα ονόματά τους προκειμένου να περνούν απαρατήρητοι μεταξύ των Χριστιανών και ειδικότερα των Ελλήνων ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΣΙΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Sunday, March 30, 2014

Μετά τις αποκαλύψεις, του παρακάτω βίντεο, αυτές θα έπρεπε τα αναφερόμενα πρόσωπα αν είχαν έστω και λίγη τσίπα και ήταν Έλληνες να έβγαιναν δημοσίως και να παρουσίαζαν τα πιστοποιητικά γεννήσεώς τους.


Μερικά θέματα που αναφέρονται στην εκπομπή:

Εντεταλμένοι του Διεθνούς Ρουφιανισμού αυτοί που κτύπησαν τον Έλληνα διαδηλωτή επειδή κρατούσε ελληνική σημαία. Επαγγελματίες ρουφιανο-πράκτορες


Ο παραλογισμός των Κυπρίων ψηφοφόρων - Πως γίνεται οι Κύπριοι που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του σχεδίου Ανάν να ψηφίζουν κόμματα που λένε ΝΑΙ;

Πως οι Εβραίοι αλλάζουν τα ονόματά τους προκειμένου να περνούν απαρατήρητοι μεταξύ των Χριστιανών και ειδικότερα των Ελλήνων.

Πως οι Εβραίοι διεισδύουν στα απανταχού εθνικιστικά και πατριωτικά κινήματα. Η περίπτωση του Εβραίου ιδρυτή του Σιωνισμού Benjamin - Theodore Herzl

Ο αβάπτιστος Γιωργάκης Παπανδρέου και η περίεργη σιγή της Εκκλησίας

Ο Αλέξης με το πραγματικό όνομα "Axel"!

Οι Σαραγκούσι που έγιναν Ραγκούση!

Συγκλονιστικές αποκαλύψεις για την οικογένεια Τσίπρα! Ο πρόγονος του Αλέξη που έκανε λαθρεμπόριο σταφίδας στην Βρετανία!

Και άλλες φοβερές αποκαλύψεις για τους "περιούσιους" που ευθύνονται για την κατάντια μας επειδή άλλαξαν ονόματα και θρήσκευμα και μας κυβερνούν!

http://antipliroforisi.blogspot.gr/2014/03/strange_30.html

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ»

Τοῦ πρωτ. Διονυσίου Τάτση, ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 06.09.2013

.            Πολλοὶ καλοπροαίρετοι χριστιανοί, ζώντας ἀνάμεσα σέ ἀνθρώπους, πού ἀγνοοῦν τόν Χριστό ἤ Τόν ἀρνοῦνται συνειδητά και μέ φανατισμό, προβληματίζονται καί θέλουν νά βροῦν κάποιον νά τούς στηρίξει καί νά τούς προφυλάξει ἀπό διάφορους πνευματικούς κινδύνους, πού καθημερινά ἀντιμετωπίζουν. Μέ ἐνδιαφέρον θέλουν νά πληροφορηθοῦν τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο βίωναν τόν Χριστό οἱ Ἅγιοι, γιατί σ᾽ αὐτούς ἔχουν μεγάλη ἐμπιστοσύνη.
.            Ὁ Γέροντας Πορφύριος ἔλεγε ὅτι «ζωή χωρίς Χριστό, δέν εἶναι ζωή. Πάει τέλειωσε. Ἄν δέν βλέπεις τόν Χριστό σέ ὅλα σου τά ἔργα καί τίς σκέψεις, εἶσαι χωρίς Χριστό».
.            Αὐτό ἦταν τό βίωμα τοῦ ἁγίου Γέροντα. Ὅ,τι εἶχε τό στήριζε στόν Χριστό. Οἱ σκέψεις του ἦταν τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἐπιθυμίες του ἐπίσης. Τά ἔργα του, μικρά καί μεγάλα, ἦταν τοῦ Χριστοῦ. Δηλαδή, ὅλα ἦταν σύμφωνα μέ τό θέλημα καί τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ πλήρης ἀφοσίωση στόν Χριστό λείπει ἀπό τούς σημερινούς χριστιανούς. Θά ἔλεγα καί ἀπό τούς περισσότερους κληρικούς καί μοναχούς. Μέ τά λόγια τους εἶναι κοντά στόν Χριστό καί μέ τά ἔργα τους πολύ μακριά του.
.            Γι᾽ αὐτό καί δέν μποροῦν νά κατανοήσουν τούς βιωματικούς λόγους τῶν Γερόντων, οἱ ὁποῖοι διαφέρουν πολύ ἀπό τά εὔκολα κηρύγματα καί τίς συνήθεις ἠθικολογίες. Καί τό ἀποτέλεσμα εἶναι νά ὑποφέρουν ὅπως οἱ ἄπιστοι καί οἱ ἄθεοι. Ὡστόσο, ὁ Γέροντας Πορφύριος ἤθελε οἱ πιστοί νά ἔχουν ζωντανή σχέση μέ τόν Χριστό, γιατί εἶναι ἡ πηγή τῆς εὐτυχίας καί ὄχι δυστυχίας. Εἶναι ἀξιοπρόσεκτος ὁ λόγος του καί πολύ διαφωτιστικός: «Ὁ Χριστός εἶναι φίλος μας, εἶναι ἀδελφός μας, εἶναι ὅ,τι καλό καί ὡραῖο. Εἶναι τό πᾶν. Ὁ Χριστός δέν ἔχει κατήφεια, οὔτε μελαγχολία, οὔτε ἐνδοστρέφεια. Ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος βασανίζεται ἀπό διάφορους λογισμούς καί ἀπό καταστάσεις, πού κατά καιρούς τόν πίεσαν καί τόν τραυμάτισαν. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ χαρά, εἶναι ἡ ζωή, εἶναι τό φῶς, τό φῶς τό ἀληθινό, πού κάνει τόν ἄνθρωπο νά χαίρεται, νά πετάει, νά τά βλέπει ὅλα, νά τούς βλέπει ὅλους, νά πονάει γιά ὅλους, νά τούς θέλει ὅλους μαζί Του, κοντά Του».
.            Ὅμως, γιατί δέν συμβαίνει αὐτό; Ποιό ἐμπόδιο τελικά ὑπάρχει, πού δέν μποροῦν νά ὑπερβοῦν οἱ ἄνθρωποι; Ἀφοῦ πιστεύουν καί ἔχουν ἀγαθή προαίρεση, γιατί βασανίζονται ἀπό τούς κακούς λογισμούς, τή μελαγχολία καί τίς θλίψεις. Γιατί ἡ χαρά τοῦ Χριστοῦ δέν γίνεται δική τους χαρά, γιατί τό φῶς τοῦ Χριστοῦ δέν γίνεται καί δικό τους; Στά ἐρωτήματα αὐτά ὑπάρχει μία ἀπάντηση: Οἱ ἄνθρωποι δέν ἀνταποκρίνονται στά μηνύματα, πού τούς στέλνει ὁ Χριστός, γιατί εἶναι πνιγμένοι στίς ἀτέλειωτες βιοτικές μέριμνες καί δέν ἔχουν αὐξημένο πνευματικό ἐνδιαφέρον. 

Εἶναι χαρακτηριστικά τά ὅσα ἔλεγε γιά τό θέμα αὐτό ὁ Γέροντας τῆς Πάτμου Ἀμφιλόχιος: «Πολλές φορές ἔρχεται ὁ Χριστός καί σοῦ χτυπᾶ. Τόν βάζεις νά καθίσει στό σαλόνι τῆς ψυχῆς σου καί σύ ἀπορροφημένος ἀπό τίς ἀσχολίες σου ξεχνᾶς τό μεγάλο ἐπισκέπτη. Ἐκεῖνος περιμένει νά ἐμφανιστεῖς, περιμένει καί ὅταν πλέον ἀργήσεις πολύ, σηκώνεται καί φεύγει. Ἄλλη φορά πάλι εἶσαι τόσο ἀπασχολημένος, πού τοῦ ἀπαντᾶς ἀπό τό παράθυρο. Δέν ἔχεις καιρό οὔτε νά τοῦ ἀνοίξεις».
.            Οἱ βιοτικές μέριμνες ὁδηγοῦν στή ραθυμία καί στή μείωση τοῦ ἐνδιαφέροντος γιά τήν πνευματική ζωή. Ξοδεύεται ὅλος ὁ χρόνος σ᾽ αὐτές καί σταδιακά λησμονεῖται ὁ σκοπός τῆς ζωῆς.
.            Ὅταν δέ ὑπάρχει καί τό πάθος τῆς πλεονεξίας, δέν μπορεῖ νά ἐλπίζει κανείς ὅτι οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νά ἀνανήψουν καί νά ἀφοσιωθοῦν στόν Χριστό. Πάντα χρειάζεται τό μέτρο στίς δραστηριότητες, γιά νά ὑπάρχει χρόνος καί γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς. 

ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.gr

Αναδημοσιευση απο : Ελλας-Ορθοδοξια

PORN...ΠΟΡΝΟ

Ο κεντρικός ρόλος των Εβραίων στη βιομηχανία του πορνό. Εβραίος καθηγητής ομολογεί ότι η πορνογραφία χρησιμοποιήθηκε ως όπλο κατά των «εθνικών» και της χριστιανικής ηθικής.

Μέσα από άρθρο που δημοσιεύθηκε σε ένα σοβαρό επιστημονικό περιοδικό για Εβραίους διανοούμενους, το ‘Jewish Quarterly’, ο Εβραίος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen στη Μεγάλη Βρετανία, Nathan Abrams, υπερηφανεύεται ότι οι Εβραίοι ήταν η κινητήρια δύναμη της σύγχρονης βιομηχανίας του πορνό και ότι τα κίνητρά τους ήταν εν μέρει να καταστρέψουν τα ήθη των «εθνικών» (μη Εβραίων).

Γράφει για αυτό ο David Duke στο “Jewish Supremacism” (2007):

Ο Abrams δείχνει πώς η διαφθορά και ο εξευτελισμός των «εθνικών»και της χριστιανικής ηθικής αποτελούσε (και αποτελεί;) πρωταρχικό μέρος των κινήτρων των Εβραίων για την εκ προθέσεως μόλυνση της κοινωνίας των «εθνικών» με την πορνογραφία.

«….Ο μόνος λόγος που οι Εβραίοι είναι στην πορνογραφία είναι ότι πιστεύουμε ότι ο Χριστός είναι αηδία. Ο Καθολικισμός είναι αηδία. Δεν πιστεύουμε στην εξουσία", λέει ο Εβραίος Al Goldstein, εκδότης του πορνοπεριοδικού ‘Screw’. Η πορνογραφία έτσι γίνεται ένας τρόπος για να μολυνθεί ο Χριστιανισμός και ο πολιτισμός, καθώς διεισδύει στην καρδιά της Αμερικής…..».

Προφανώς, δεν υπάρχουν άρθρα στα εβραιοκρατούμενα αμερικάνικα μέσα μαζικής ενημέρωσης που να εκθέτουν το εβραϊκό "προαιώνιο μίσος"εναντίον των «εθνικών» από τους προαγωγούς της πορνογραφικής διαφθοράς. Ο Abramsμάλιστα την συνδέει με τις ρίζες της επαναστατικής αυτής εβραϊκής επίθεσης στις ευρωπαϊκές αξίες.

«…Ο Βίλχελμ Ράιχ, ο Herbert Marcuse και ο Πολ Γκούντμαν αντικατέστησαν τον Μαρξ, τον Λένιν και τον Τρότσκι..».

Παρατηρήστε ότι όλοι που αναφέρονται: Ράιχ, Μαρκούζε,Γκούντμαν, Μαρξ, Τρότσκι, Λένιν και Φρόιντ είναι Εβραίοι. Από τον Φρόιντ έως τον Goodman, όλοι αντιπροσωπεύουν μια εβραϊκή επανάσταση ενάντια στις παραδοσιακές ευρωπαϊκές αξίες και την ηθική.

Το πορνό δεν είναι πλέον σαν εκείνο της δεκαετίας του 1950 με αισθησιακές εικόνες γυμνών γυναικών σε μια ερημική παραλία. Έχει διαποτιστεί με σαδισμό, μαζοχισμό, κοπρολαγνεία, ακόμα και σεξουαλική κακοποίηση, βιασμό και φόνο μικρών παιδιών. Νομίζω ότι αυτό το είδος της άρρωστης εγκληματικής δραστηριότητας, στην οποία υπάρχει τόσο μεγάλη εκμετάλλευση, τόσο υποτίμηση του ανθρώπου και τόσο εξύψωση της ανθρώπινης διαστροφής, θα πρέπει να καταπολεμηθείαπό το νόμο.

Παρακάτω είναι (σχεδόν ολόκληρο) το άρθρο μεταφρασμένο /ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ:

Triple-exthnics: Ο Nathan Abrams* για τους Εβραίους στην αμερικανική βιομηχανία πορνό

‘Jewish Quarterly’,Χειμώνας 2004

Λίγα έχουν ειπωθεί για την συμμετοχή των Εβραίων στην‘βρώμικη’ ξαδέλφη του Χόλιγουντ, την κινηματογραφική βιομηχανία πορνό. Ίσως προτιμάμε να προσποιούμαστε ότι κάτι τέτοιο δεν υπήρχε, αλλά δεν μπορούμε να αποφύγουμε το κοσμικό γεγονός ότι οι Εβραίοι έχουν παίξει (και συνεχίζουν να παίζουν) ένα δυσανάλογα μεγάλο ρόλο σε όλη την βιομηχανία ταινιών «για ενήλικες» στην Αμερική.

Η εβραϊκή ανάμιξη στην πορνογραφία έχει μια μακρά ιστορία στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς οι Εβραίοι βοήθησαν να μετατρέψουν μια υποκουλτούρα του περιθωρίου σε αυτό που έχει γίνει ένα κύριο συστατικό του αμερικάνικου life style.

Οι «πιονέροι»

Η εβραϊκή δραστηριότητα στη βιομηχανία του πορνό χωρίζεται σε δύο (ενίοτε επικαλυπτόμενες) ομάδες: τους πορνοβιομήχανους/πορνογράφους και τους πορνοστάρ. Αν και οι Εβραίοι αποτελούν μόνο το δύο τοις εκατό του αμερικανικού πληθυσμού, έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πορνογραφία.Πολλοί αντιπρόσωποι της Eroticaστο εμπόριο βιβλίων μεταξύ 1890 και 1940 ήταν μετανάστες Εβραίοι γερμανικής προέλευσης. Σύμφωνα με τον Jay A. Gertzman, συγγραφέα του ‘Bookleggers and Smuthounds: The Trade in Erotica, 1920-1940’ (Philadelphia: University of PennsylvaniaPress, 1999), οι Εβραίοι ήταν κυρίαρχοι στη διανομή της gallantiana [φαντασίας σε ερωτικά θέματα και βιβλία με πρόστυχα αστεία και μπαλάντες], στα avant-garde σεξουαλικά μυθιστορήματα, στην σεξολογία και στο ‘βρώμικο’ υλικό».

Στη μεταπολεμική εποχή, ο πιο διαβόητος πορνοβιομήχανος ήταν ο Reuben Sturman,ο λεγόμενος «Γουόλτ Ντίσνευ του πορνό». Σύμφωνα με το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, σε όλη τη δεκαετία του 1970 ο Sturman ήλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της πορνογραφίας που κυκλοφορούσε στη χώρα. Γεννημένος το 1924, ο Sturman μεγάλωσε στην ανατολική πλευρά του Κλήβελαντ. Αρχικά,πουλούσε κόμιξ και περιοδικά, αλλά όταν διαπίστωσε ότι τα πορνοπεριοδικά έβγαζαν είκοσι φορές περισσότερα έσοδα από τα κόμιξ, ασχολήθηκε αποκλειστικά με το πορνό, παράγοντας δικά του περιοδικά και δημιουργώντας καταστήματα λιανικής πώλησης.

Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960, ο Sturman ήταν στην κορυφή των διανομέων περιοδικών για ενήλικες και από τα μέσα της δεκαετίας του '70 είχε στην κατοχή του πάνω από 200 βιβλιοπωλεία πορνοβιβλίων. Ο Sturman εισήγαγε επίσης την «καινοτομία» στο παραδοσιακό ‘Peepshow’(δηλ. ‘μπανιστήρι’)(συνήθως ένα σκοτεινό δωμάτιο με μια μικρή έγχρωμη τηλεόραση στην οποία ο θεατής μπορούσε να δει X-rated βίντεο). Λεγόταν ότι ο Sturman δεν έλεγχε απλώς την βιομηχανία του πορνο-θεάματος. Ήταν H βιομηχανία. Τελικά καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή και άλλα εγκλήματα, και πέθανε ντροπιασμένος στη φυλακή το 1997. Ο γιος του, ο David,συνέχισε την οικογενειακή επιχείρηση.

Η σύγχρονη ‘ενσάρκωση’ του Sturman είναι ένας 43χρονος Εβραίος από το Cleveland, ο Steven Hirsch, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί ως «ο Donald Trumpτου πορνό». Η σχέση μεταξύ των δύο είναι ο πατέρας του Steve, ο Fred, ο οποίος ήταν χρηματιστής για τον Sturman.

Σήμερα ο Hirsch διευθύνει την ‘Vivid Entertainment Group’, η οποία έχει ονομασθεί ‘η Microsoft του κόσμου του πορνό’,η κορυφαία παραγωγός των «ενήλικων» ταινιών στις ΗΠΑ. Η ειδικότητά του ήταν να εισάγει ενσωμάτωση τεχνικών μάρκετινγκ στην επιχείρηση πορνό. Πράγματι, Vivid μοιάζει στο σύστημα στούντιο του Χόλυγουντ της δεκαετίας του 1930 και του 1940, ιδιαίτερα στην αποκλειστικότητα των συμβολαίων των πορνοστάρ που προσλαμβάνονται και προωθούνται από τον Hirsch.Η Vivid ήταν το αντικείμενο του πίσω από-τις-σκηνές reality από το Βρετανικό κανάλι Channel 4.

Ωραία εβραϊκά κορίτσια και αγόρια

Οι Εβραίοι αποτελούσαν την πλειοψηφία των κορυφαίων ανδρών πορνοστάρ, καθώς και ενός σημαντικού αριθμού γυναικών σε ταινίες πορνό της δεκαετίας του 1970 και του '80. Ο κυρίαρχος Εβραίος είναι ο Ron Jeremy. Γνωστός στο εμπόριο ως «ο σκαντζόχοιρος», ο Jeremyείναι ένας από τους μεγαλύτερους πορνοστάρ της Αμερικής. Ο 51χρονος Jeremy μεγάλωσε σε μια ανώτερη μεσαία τάξη εβραϊκής οικογένειας στο Flushing του Queens,και έκτοτε έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από 1.600 πορνοταινίες, καθώς και έχει γυρίσει πάνω από 100.

Ο Jeremyπέτυχε να γίνει μια «μορφή» στην Αμερική, ένας ήρωας για τους άνδρες όλων των ηλικιών, Εβραίους και αλλόφυλλους - αυτός ο ‘nebbischy’ (συνεσταλμένος, αφελής), χοντρός, τριχωτός, άσχημος άντρας που κοιμάται με δεκάδες όμορφες γυναίκες. Παρουσιάζει μια εικόνα ενός σύγχρονου Βασιλιά Δαβίδ (sic),ένας Εβραίος που αντικαθιστά τους παραδοσιακούς ήρωες της εβραϊκής κουλτούρας. Όχι βέβαια κανένας μελετητής του Ταλμούδ. Το "θρυλικό" του όνομα πρόσφατα εδραιώθηκε με την κυκλοφορία ενός πορνο-αφιερώματος για τη ζωή του, ‘Porn Star:The Legend of Ron Jeremy’.

Ο επόμενος είναι ο Seymore Butts, με κανονικό όνομα Adam Glasser, εντελώς αντίθετος από τον Jeremy: νέος,ωραίος και γυμνασμένος. Ο 39χρονος Εβραίος από την Νέα Υόρκη Glasser, άνοιξε γυμναστήριο το 1991 στο Λος Άντζελες. Αφού είδε ότι κανείς δεν ερχόταν, δανείστηκε μια κάμερα για 24ώρες, πήγε σε ένα στριπτιτζάδικο, προσέλαβε μια κοπέλα και πήγε στο γυμναστήριο όπου και ξεκίνησε γυρίσματα.

Μέσα σε λίγα χρόνια, ο Seymore έγινε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στην πορνοβιομηχανία. Ως «βασιλιάς του αντισυμβατικού στυλ» (με κάμερες χεριού,ψευδαίσθηση αυθορμητισμού και χαμηλής τεχνολογίας αισθητική ώστε να υπονοεί ρεαλισμό), είναι σήμερα ίσως ο πιο διάσημος Εβραίος μεγιστάνας πορνό.

Η Seymore Inc,η εταιρεία παραγωγής του, κυκλοφορεί περίπου 36 έργα ετησίως, οι περισσότερα από αυτά δίνουν λιγότερο από $ 15.000, έκαστο. Ο Glasser απασχολεί 12 άτομα,συμπεριλαμβανομένης της μητέρας του και του ξαδέρφου του Stevie, έχει ακόμη και το δικό του reality στην TV (επίσης προβάλλεται από τοChannel 4), μια σαπουνόπερα που ονομάζεται ‘Family Business’,η οποία όταν ξεκινάει δείχνει την φωτογραφία του ‘Μπαρ Μιτσβά’ (θρησκευτική εορτή ενηλικίωσης) του Glasser.

Σε αναζήτηση χρημάτων

Οι Εβραίοι ασχολήθηκαν με τη βιομηχανία πορνό για τους ίδιους ακριβώς λόγους που οι ομόθρησκοί τους ασχολήθηκαν με το Χόλιγουντ. Τους προσέλκυσε ένας κλάδος κυρίως επειδή τους δεχόταν. Το ότι ήταν νέος σήμαινε ότι περιοριστικά εμπόδια δεν είχε ακόμη τεθεί, όπως σε τόσους άλλους τομείς της αμερικανικής ζωής. Στο πορνό, δεν υπήρχε διάκριση εναντίον των Εβραίων.

Κατά τις αρχές του εικοστού αιώνα, ένας επιχειρηματίας δεν απαιτούσε μεγάλα χρηματικά ποσά για να κάνει μια αρχή στο χώρο του κινηματογράφου. Ο κινηματογράφος θεωρήθηκε ένα εύκολο επιχείρημα. Στην επιχείρηση του πορνό, ήταν εξίσου εύκολο να προχωρήσεις. Το μόνο που χρειαζόσουν ήταν ένας προβολέας, η οθόνη και μερικές καρέκλες.

Καθώς δεν ήταν δεμένοι με το στάτους κβο και δεν είχαν τίποτα να χάσουν από την καινοτομία, οι Εβραίοι ήταν ανοιχτοί σε νέους τρόπους επιχειρηματικής δραστηριότητας. Ο Gertzman εξηγεί ότι «οι Εβραίοι, όταν βρέθηκαν να αποκλείονται από ένα πεδίο προσπαθειών, στράφηκαν σε ένα επάγγελμα στο οποίο θα μπορούσαν να αισθανθούν τελικά ότι αναπτύσσονται μέσω της συνεργασίας με τους συναδέλφους τους σε μια κοινότητα προσπάθειας ... Οι Εβραίοι ήταν περήφανοι για τις ικανότητές τους και την ιδιοσυγκρασία τους".

Η επιχείρηση ψυχαγωγίας ενηλίκων απαιτούσε κάτι που οι Εβραίοι κατείχαν σε αφθονία: ‘chutzpah’(θράσος). Οι πρώτοι Εβραίοι πορνογράφοι ήταν ιδιοφυΐες του εμπορίου και φιλόδοξοι επιχειρηματίες των οποίων η αντοχή, η ευφυΐα και η απεριόριστη αυτοπεποίθηση ήταν υπεύθυνες για τις επιτυχίες τους.

Φυσικά, ο μεγάλος αριθμός των Εβραίων στο πορνό ήταν κυρίως από την επιθυμία τους να κάνουν κέρδη. Ακριβώς όπως με οι ομόλογοί τους στο Χόλιγουντ. Ο διευθυντής της αμερικανοεβραϊκής ADL, Abraham H. Foxman σχολίασε, «οι Εβραίοι που μπήκαν στη βιομηχανία αυτή το'καναν επειδή κυνηγούσαν το αμερικάνικο όνειρο».

Κοσμικό σεξ

Όπως και οι mainstream ομόλογοί τους, οι Εβραίοι που μπήκαν στο κόσμο του πορνό δεν ήταν συνήθως εκπρόσωποι της θρησκευτικής τους ομάδας. Οι περισσότεροι από τους πορνοστάρ και τους πορνογράφους είναι Εβραίοι πολιτισμικά αλλά όχι θρησκευτικά. Πολλοί είναι κοσμικοί, Ιουδαίοι μόνο κατ’ όνομα. Ο Sturman, όμως, που αρέσκεται να χαρακτηρίζεται ως Εβραίος - ήταν γενναιόδωρος ευεργέτης σε εβραϊκές φιλανθρωπίες - και ο σταρ Richard Pacheco κάποτε είπε σε συνέντευξη ότι ήταν μαθητής σε σχολή για ραβίνους.

Πολύ λίγες, ή και καμία, πορνοταινία, έχει φανερά Εβραϊκά θέματα, αν και ο Jeremyκάποτε προσπάθησε να συγκεντρώσει διάφορους Εβραίους πορνοστάρ μαζί για να κάνουν μια kosherταινία πορνό. Σύμφωνα όμως, με τη ιστοσελίδα της Παγκόσμιας Ένωσης Εβραίων Φοιτητών : "υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που αναζητούν εβραϊκό πορνό. Μετά τις λέξεις όπως εβραϊκό ημερολόγιο, εβραϊκή χρονολόγηση, εβραϊκές γιορτές, έρχεται το «εβραϊκό πορνό» στη λίστα των κορυφαίων λέξεων-κλειδιά αναζήτησης.

«Σεξουαλικοί αντάρτες»

Υπάρχει άραγε, κάποιος βαθύτερος λόγος, πέρα ​​από τον απλό οικονομικό, για το γιατί οι Εβραίοι, ασχολήθηκαν με την βιομηχανία του πορνό; Υπάρχει σίγουρα ένα στοιχείο «εξέγερσης» στην εβραϊκή X-rated συμμετοχή. Το ταμπού και το απαγορευμένο χρησιμεύει για να καταστήσει κάτι ελκυστικό. Ο λόγος είναι: «όλος ο αυτός ο κόσμος της απαγορευμένης σεξουαλικότητας, της σεξουαλικότητας των ‘goyim’. . . » (‘Reel Kashrut: Jewish food in film’, JQ 189 [Spring 2003]).

Σύμφωνα με έναν ανώνυμο που εργάζεται μες τη πορνοβιομηχανία,γράφει ο E. Michael Jones στο περιοδικό Culture Wars (Μάιος 2003), "οιάντρες πορνοστάρ στη δεκαετία του 1980 προέρχονταν από μια κοσμική εβραϊκή ανατροφή ενώ οι γυναίκες από τα Ρωμαιοκαθολικά σχολεία». Το καθιερωμένο πορνοσενάριο ήταν το αποτέλεσμα της εβραϊκής φαντασίωσης να κάνεις ‘schtupping’ με μια καθολική ‘shiksa’ (σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει να ρίχνεις στο κρεβάτι ένα ‘εθνικό’ κορίτσι).

Επιπλέον, ως ορθόδοξος Εβραίος και πορνο-κουτσομπόλης, ο Luke Ford, εξηγεί στην ιστοσελίδα του (lukeford.net): 'Το πορνό είναι απλά μια έκφραση εξέγερσης ενάντια στα στάνταρς, ενάντια στην πειθαρχημένη ζωή της υπακοής στο Τορά, που σηματοδοτεί τον Εβραίο που ζει τον Ιουδαϊσμό. "Είναι επίσης μια εξέγερση εναντίον των (μεσοαστών) γονιών που επιθυμούν τα παιδιά τους να γίνουν δικηγόροι, ιατροί και λογιστές.

Καθώς οι θρησκευτικές επιρροές εξασθενούσαν και αντικαθίσταντο από τις κοσμικές, οι "ελεύθερα σκεπτόμενοι" Εβραίοι, ιδιαίτερα εκείνοι από την Bay Area της Καλιφόρνια, είδαν το σεξ ως μέσο προσωπικής και πολιτικής απελευθέρωσης. Η Αμερική, παρείχε την πιο ελεύθερη κοινωνία που οι Εβραίοι έχουν γνωρίσει ποτέ, όπως εκδηλωνόταν με την ανάπτυξη της βιομηχανίας πορνό. Οι Εβραίες που έκαναν σεξ στην οθόνη σίγουρα ήρθαν σε μεγάλη αντίθεση με το στερεότυπο της ‘Jewish American Princess’. Αυτές είδαν τους εαυτούς τους να εκπληρώνουν την υπόσχεση της «απελευθέρωσης», να χειραφετούνται από αυτό που η φεμινίστρια Betty Friedan (Εβραία με πραγματικό όνομα Bettye Naomi Goldstein) το 1963ονόμασε «στρατόπεδο συγκέντρωσης της άνεσης» του νοικοκυριού. Σήμαινε την οικονομική και κοινωνική ελευθερία τους: ήταν ελεύθερες να επιλέξουν να συμμετάσχουν,αντί να μπουν με τη βία λόγω οικονομικών ή άλλων συνθηκών. Μόλις έπεφταν στο κρεβάτι, μπορούσαν να «σταθούν» στα πόδια τους, ειδικά οι γυναίκες πορνοστάρ που έβγαζαν τα διπλάσια από τους άνδρες συναδέλφους τους.

«Σεξουαλικοί επαναστάτες»

Επεκτείνοντας την ανατρεπτική άποψη, η Εβραϊκή ανάμιξη στην X-rated βιομηχανία μπορεί να θεωρηθεί ως μια παροιμιώδης «νίκη» σε ολόκληρη το καθεστώς των WASP στην Αμερική (W.A.S.P. είναι τα αρχικά του όρου ‘White Anglo-Saxon Protestant’ δηλ.Λευκοί Αγγλοσάξωνες Προτεστάντες, όπου θεωρούνται οι ‘καθαρόαιμοι’ Αμερικάνοι).Μερικοί πορνοστάρ είδαν τον εαυτό τους ως μαχητές της πρώτης γραμμής στη μάχη ανάμεσα στις Χριστιανικές Η.Π.Α. και τον κοσμικό ανθρωπισμό. Σύμφωνα με τον Ford, οι Εβραίοι του πορνό συχνά καυχώνται για «τη χαρά να είναι οι αναρχικές, σεξουαλικές αλογόμυγες του πουριτανικού θηρίου». Η εβραϊκή ανάμιξη στο πορνό, με το επιχείρημα αυτό, είναι το αποτέλεσμα του προαιώνιου μίσους κατά της χριστιανικής υπεροχής: προσπαθούν να μειώσουν την κυρίαρχη κουλτούρα στην Αμερική με την ανατροπή των ηθών. Ο Astyr θυμάται«να τσακώνομαι στο σχολείο γιατί ήμουν Εβραίος. Θα μπορούσε κάλλιστα η καριέρα μου στο πορνό να είναι ένα "κ…δάκτυλο" σε αυτούς τους ανθρώπους».

Ο Al Goldstein,εκδότης του πορνοπεριοδικού ‘Screw’,είπε (στο lukeford.net), «Ο μόνος λόγος που οι Εβραίοι είναι στην πορνογραφία είναι ότι πιστεύουμε ότι ο Χριστός είναι αηδία. Ο Καθολικισμός είναι αηδία. Δεν πιστεύουμε στην εξουσία". Η πορνογραφία έτσι γίνεται ένας τρόπος για να μολυνθεί ο Χριστιανισμός και ο πολιτισμός, καθώς διεισδύει στην καρδιά της Αμερικής (και σίγουρα καταναλώνεται από τους WASP).

Είναι μια περίπτωση της παραδοσιακής επαναστατικής /ριζοσπαστικής κίνησης των Εβραίων μεταναστών στην Αμερική που εκδηλώνεται με μια σεξουαλική και όχι αριστερή πολιτική στάση. Ακριβώς όπως οι Εβραίοι αντιπροσωπεύονται δυσανάλογα (ανάλογα με τον αριθμό τους σε όλο τον πληθυσμό των ΗΠΑ) σε ριζοσπαστικά κινήματα όλα αυτά τα χρόνια, εκπροσωπούνται δυσανάλογα και στη βιομηχανία πορνό. Οι Εβραίοι στην Αμερική ήταν οι «σεξουαλικοί επαναστάτες».Ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της σεξουαλικής απελευθέρωσης γράφτηκε από Εβραίους. Εκείνοι που ήταν στην πρώτη γραμμή του κινήματος που ανάγκασε τις Η.Π.Α. να υιοθετήσουν μια πιο φιλελεύθερη άποψη για το σεξ, ήταν Εβραίοι.Εβραίοι ήταν επίσης στην πρωτοπορία της σεξουαλικής επανάστασης της δεκαετίας του 1960. Ο Βίλχελμ Ράιχ, ο Herbert Marcuseκαι ο Πολ Γκούντμαν αντικατέστησαν τον Μαρξ, τον Λένιν και τον Τρότσκι. Οι κεντρική ανησυχίες του Ράιχ ήταν η δουλειά, η αγάπη και το σεξ, ενώ ο Μαρκούζε «προφήτευσε»ότι μια σοσιαλιστική ουτοπία θα ελευθέρωνε τα άτομα για να επιτύχουν τη σεξουαλική ικανοποίηση. Ο Goodmanέγραψε για τις 'όμορφες πολιτισμικές συνέπειες' που θα ακολουθούσαν από τη νομιμοποίηση της πορνογραφίας: «θα εξευγενίσει όλη την τέχνη μας» και «θα εξανθρωπίσει την σεξουαλικότητα». Ο Pachecoήταν ένας Εβραίος πορνοστάρ που διάβαζε τον πνευματικό γάμο του Reich για τον Freud και τον Marx (lukeford.net):

"Πριν πάρω τον πρώτο ρόλο μου σε τσόντα, πήγα σε μια οντισιόν για τσόντα με τα μαλλιά μου μέχρι τη μέση, ένα αντίγραφο της Σεξουαλικής Επανάστασης του Wilhelm Reichστο χέρι μου και φωνάζοντας για εργασία, 'αγάπη και σεξ».

Όπως Ραβίνος Samuel H. Dresner το έθεσε (Ε. Michael Jones, ‘Rabbi Dresner’s Dilemma: Torah v. Ethnos’ Culture Wars, May 2003), «η εβραϊκή επανάσταση ξέσπασε σε πολλά επίπεδα», το ένα είναι ο κυρίαρχος ρόλος των Εβραίων ως υποστηρικτές του σεξουαλικού πειραματισμού».

* Ο Nathan Abramsείναι Λέκτορας στη Σύγχρονη Αμερικανική Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen. Έχει γράψει ένα βιβλίο για το «νεο-συντηρητισμό» στις Ηνωμένες Πολιτείες.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

http://hellenicrevenge.blogspot.com/2012/08/blog-post_5326.html

Η ελληνική καταγωγή των Ρωμιών της Συρίας που σήμερα σφαγιάζονται από τους μουσουλμάνους.

Η ελληνική καταγωγή των Ρωμιών της Συρίας που σήμερα σφαγιάζονται από τους μουσουλμάνους.

Ας τους κοιτάξουν οι ιερείς και οι αρχιερείς της Εκκλησίας της Κύπρου και της Ελλάδος που εθελοτυφλούν και συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Κοιτάξτε τα μάτια, κοιτάξτε τα πρόσωπα αυτών των Ρωμιών της Συρίας, αυτών των Ελληνοσύρων, αυτών των Ορθοδόξων Ελλήνων της Αντιοχείας.
Κοιτάξτε τους γιατί είναι σαν τα αρνιά στο μαντρί που πάνε για σφάξιμο.
Κοιτάξετε αυτούς τους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς που σκοτώνονται από τους μουσουλμάνους χωρίς...
να έχουν καμία βοήθεια από πουθενά.

Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας. Εμείς που γράφουμε για τους αγίους, εμείς που γεμίσαμε το διαδίκτυο με Ορθόδοξα ιστολόγια για να γράφουμε για σταρετς, για Φιλοκαλίες και Γεροντικά κι άλλα διάφορα Πατερικά βιβλία, για αδιάλειπτες προσευχές με κομποσκοίνια, και πέστε μου τί όφελος έχουν όλα αυτά όταν οι ομόθρησκοι μας στη Συρία κάθε μέρα σφαγιάζονται και μαρτυρούν για το Χριστό και εμείς τους αγνοούμε;

Ας τους κοιτάξουν οι ιερείς και οι αρχιερείς της Εκκλησίας της Κύπρου και της Ελλάδος που εθελοτυφλούν και συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας και ας προσπαθήσουμε να τους βοηθήσουμε, ο καθένας όπως μπορεί, για να φέρουμε στην επιφάνεια αυτή τη σύγχρονη γενοκτονία που συμβαίνει καθημερινά μπροστά στα μάτια μας, αλλά που για διάφορους λόγους τα δικά μας μέσα ενημέρωσης στην Κύπρο και στην Ελλάδα κρύβουν από το κόσμο.

Ας απαιτήσουμε από από την Εκκλησία της Κύπρου και της Ελλάδος να σταματήσει τους στρουθοκαμηλισμούς και να συμπεριφερθεί όπως αρμόζει.
Ας βάλουμε όλοι στη πράξη τα λόγια του Χριστού και όχι μόνο να τα γράφουμε ή να τα διαβάζουμε.

Ποιοι είναι λιπών αυτοί οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου που τόσοι λίγοι από εμάς γνωρίζουμε την ύπαρξη;
Κατ' αρχήν σε αντίθεση με αυτούς τους κοντόφθαλμους που νομίζουν ότι Έλληνες είναι αυτοί που ζουν μόνο μέσα στα σύνορα του Ελλαδικού Κράτους, θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι μας ότι ο Ελληνισμός ανθούσε πολύ πιο πέρα από τα σύγχρονα σύνορα της Ελλάδας.

Αυτοί οι Ρωμιοί που ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας είναι κοινότητα με μακρά ελληνική κληρονομιά που χρονολογείται από την ίδρυση της Αντιοχείας το 323 π.Χ. από το Σέλευκο Νικάτορα και από τη περίοδο της κατάκτησης της Ασίας από το Μέγα Αλέξανδρο.

 Οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου είναι Έλληνες της Αντιόχειας και η πλειοψηφία από αυτούς κατάγονται από Έλληνες Μακεδόνες εποίκους και Έλληνες της βυζαντινής περιόδου.

Η Συρία αρχικά ήταν πολύ μεγαλύτερη από ότι είναι σήμερα και ονομαζόταν Μεγάλη Συρία. Η Μεγάλη Συρία συμπεριλάμβανε, εκτός από το Λίβανο, και την επαρχία της Αλεξανδρέττας. Καθώς η επαρχία της Αλεξανδρέττας ήταν τότε μέρος της Συρίας, οι Έλληνες δεν υπόκειντο στην ανταλλαγή πληθυσμών του 1923.

'Οταν η επαρχία της Αλεξανδρέττας προσαρτήθηκε από την Τουρκία το 1939, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Αντιοχείας μετανάστευσαν προς τη Συρία και το Λίβανο. Εκεί, βρήκαν άλλους Ρωμιούς της Εκκλησίας της Αντιοχείας που ζούσαν στην περιοχή από τα πανάρχαια χρόνια, που όμως είχαν χάσει την ελληνική γλώσσα και μιλούσαν πλέον μόνο αραβικά.

Και αφού τ' αραβικά είναι σήμερα η κοινή γλώσσα της Λεβαντίνης η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων της Αντιοχείας έγιναν μια αραβόφωνη χριστιανική κοινότητα αν και μερικοί μιλούν ακόμη και Ελληνικά αλλά και Τουρκικά.

Τί γίνεται όμως με το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας και πώς επέδρασε πάνω στους Ρωμιούς της περιοχής κατά την πρόσφατη ιστορία;
 Κατ' αρχήν θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι μέχρι το 1897 ο Πατριάρχης Αντιοχείας ήταν Έλληνας στην καταγωγή και ελληνόφωνος. Με τη μεσολάβηση όμως της Ρωσίας η οποία ήθελε να έχει μια μεγαλύτερη επίδραση στη Μέση Ανατολή, ο Έλληνας Πατριάρχης (που ήταν Κύπριος στην καταγωγή) αναγκάστηκε να παραιτηθεί και στη θέση του εκλέχτηκε αραβόφωνος Πατριάρχης. Την περίοδο εκείνη ήταν σε έξαρση και ο αραβικός εθνικισμός ο οποίος φυσικά ως ιδέα εισήχθη από την Ευρώπη.
 Όταν η Συρία έγινε ανεξάρτητη χώρα, οι εκάστοτε κυβερνήσεις και κυρίως το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη χώρα από το 1963, έθεσαν τον εθνικισμό και τον παναραβισμό ως προτεραιότητα για τη ενότητα της χώρας.

Η παρουσία, όμως, των Ρωμιών και του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου στη Δαμασκό (το οποίο είχε μετοικήσει εδώ και αιώνες από την Αντιοχεία) αποτελούσε μια ανωμαλία μέσα στο δόγμα του παναραβισμού αφού οι μουσουλμάνοι που ταύτισαν τον αραβισμό με το Ισλαμ τους θεωρούσαν ως ξένο στοιχείο . Έτσι, το Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη Συρία προθυμοποιήθηκε να προστατέψει τους Ρωμιούς από τους μουσουλμάνους, με αντάλλαγμα να ασπασθούν τον παναραβισμό.
 Και ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί αυτός το στόχος; Η συνεργασία του Κόμματος Μπάαθ με τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Αντιοχείας φυσικά! Έτσι, εδώ και δεκαετίες βλέπουμε το Πατριαρχείο Αντιοχείας να ασπάζεται τον παναραβισμό και να προωθεί την ιδέα στους Ρωμιούς ότι δεν είναι Έλληνες στην καταγωγή, αλλά Άραβες.

Η προπαγάνδα αυτή του Πατριαρχείου Αντιοχείας ήταν πολύπλευρη αφού ίδρυσε στο Λίβανο τη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ από όπου αποφοίτησαν ιερείς και ιεράρχες οι οποίοι προωθούσαν τον αραβισμό στους πιστούς στις ενορίες και στις επισκοπές τους.

Μάλιστα πολλοί Ρωμιοί διανοούμενοι συμμετείχαν ενεργά στην προώθηση του αραβισμού ανάμεσα στη κοινότητα των Ρωμιών με αντάλλαγμα την κυβερνητική εύνοια από τη Δαμασκό. Μάλιστα στο Λίβανο δημιουργήθηκε ανάμεσα στους Ρωμιούς και ένα κόμμα με το όνομα Συριακό Σοσιαλιστικό Εθνικιστικό Κόμμα το οποίο είχε ως στόχο την ένωση του Λιβάνου με τη Συριά που φυσικά πήρε σώμα και οστά από την Κυβέρνηση της Συρίας με την ευλογία του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Σε συνεργασία με τους προέδρους της Συρίας, ο Πατριάρχης Αντιοχείας, ο σημερινός και οι προκάτοχοί του, έπαιξαν ένα βρόμικο παιχνίδι ενάντια στους Ρωμιούς της Συρίας και του Λιβάνου ξεπουλώντας την ελληνική εθνική τους συνείδηση και προσπαθώντας να τους πέσει ότι είναι Άραβες.

Και επειδή η προπαγάνδα του αραβισμού ήταν μεθοδευμένη και μαζική, φαινομενικά, φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι τα κατάφερε σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον στη Συρία. Ετσί, εδώ και πολλές δεκαετίες οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου αποκόπηκαν και απομονώθηκαν από τους υπόλοιπους Έλληνες συστηματικά και στοχευμένα από το ίδιο τους το Πατριαρχείο με στόχο να τους αραβοποιήσει.

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας για δεκαετίες τώρα προπαγάνδιζε στο ποίμνιό του ότι ήταν άραβες. Και μπορεί όλα να φαίνονταν μια χαρά, και ότι η συνεργασία του Πατριαρχείου Αντιοχείας με το Κόμμα Μπάαθ να είχε φέρει τα ποθούμενα αποτελέσματα, όμως οι μουσουλμάνοι δεν πίστεψαν ποτέ ότι οι Ρωμιοί ήταν πραγματικά άραβες αφού τους μισούσαν και ήθελαν να τους εξοντωνόσουν από τη χώρα.

Μέχρι και πριν ένα χρόνο έβρισκαν εμπόδιο τη κυβέρνηση Άσαντ και το Κομμα Μπαάθ στην εξολόθρευση των Ρωμιών με αντάλλαγμα την υποστήριξή τους. Να, όμως που σήμερα το καθεστώς Άσαντ έχει χάσει τον έλεγχο της χώρας και απειλείται με κατάρρευση.

Οι μουσουλμάνοι έχουν βγάλει το μένος τους πάνω στους Ρωμιούς και τους Αλεβίτες οι οποίοι υποστήριζαν το κοσμικό καθεστώς του Άσαντ. Καθημερινά οι Ρωμιοί ομόθρησκοί μας εξοντώνονται από τους μουσουλμάνους, ενώ ο παναραβισμός του Πατρειαρχείου Αντιοχείας το μόνο που φαίνεται ότι κατάφερε τελικά είναι να απομονώσει το ποίμνιό του από τον υπόλοιπο ελληνισμό και να το οδηγήσει σαν σφαχτάρι στους Μουσουλμάνους.

Μέσα σε ένα χρόνο όπου ο Άσαντ έχασε τον έλεγχο της Συρίας, έχασε ταυτόχρονα και το Πατριαρχείο Αντιοχείας τον έλενχο πάνω στους πιστούς του. Ο αραβισμός είναι πλέον μια νεκρή ιδέα, αλλά μετά από αυτό, ήρθε στην επιφάνεια και μια απρόσμενη αλήθεια.

Και η αλήθεια αυτή είναι ότι παρ' όλες τις κοινές προσπάθειες Άσαντ και Εκκλησίας, η μάζα των Ρωμιών δεν ταυτίστηκε με τον αραβισμό, πρώτα -πρώτα επειδή η λέξη Ρουμ που σημαίνει Ρωμιός στ' αραβικά, είναι συνώνυμη με τη λέξη Έλληνας, και δεύτερον, επειδή ο αραβισμός είναι στενά συνδεδεμένους με τη θρησκεία του ισλάμ.

Σήμερα, που το Πατριαρχείο Αντιοχείας δεν μπορεί πλέον να τους ελέγξει, οι Ρωμιοί της Συρίας, αλλά πρωτίστως αυτοί του Λιβάνου, προσπαθούν να ξαναπάρουν πίσω τις ελληνικές τους ρίζες, δημιουργώντας κοινοποιήσεις με στόχο να αποβάλουν από πάνω τους τόσα χρόνια αραβικής προπαγάνδας και να ενσωματωθούν πνευματικά με τους Έλληνες της Ελλάδος και της Κύπρου.

Στο Λίβανο προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα Ελληνορθόδοξο Κόμμα, με στόχο την διδασκαλία της ελληνικής ιστορίας και ελληνικής ταυτότητας των Ρωμιών, με προσπάθεια να αναβιώσουν την Ελληνική γλώσσα. Έγραψαν για βοήθεια προς αυτή την κατεύθυνση στο Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και το ΛΑΟΣ του Καραντζαφέρη, αλλά δεν πήραν καμία απάντηση από αυτά τα δυο κόμματα που κατά τα άλλα «αγαπούν» τον ελληνισμό.

Εμείς σαν Έλληνες οφείλουμε να τους βοηθήσουμε όσο μπορούμε πρώτα-πρώτα για να μην σφαγιαστούν όλοι τους από τους μουσουλμάνους, και δεύτερον για να πάρουν πίσω την ελληνική τους ταυτότητα.


πηγή

http://klassikoperiptosi.blogspot.gr/2012/07/blog-post_4552.html

Ποια τραγούδια μπορεί να ακούει ένας χριστιανός;

Ποια τραγούδια μπορεί να ακούει ένας χριστιανός;

Ως γνωστόν οι αγαθοί άγγελοι υμνούν και δοξολογούν ακατάπαυστα τη Παναγία Τριάδα. Πώς όμως την υμνούν, πώς τραγουδούν, ποιο είναι αυτό το στοιχείο το οποίο κάνει τους ύμνους τους Θεάρεστους;
Αυτό βεβαίως το ερώτημα θα μείνει αναπάντητο μέχρι να έρθει η ώρα που θα ακούσουμε και εμείς την υπερκόσμια αυτή αγγελική μελωδία…(με τη Χάρη του Θεού)
Ας έρθουμε λοιπόν στην ανθρώπινη μουσική και να θέσουμε το ερώτημα, άραγε υπάρχει κάποια ανθρώπινη μουσική που να ευαρεστεί τον Θεό, υπάρχει άραγε κάποια μουσική και γενικότερα τραγούδια που να μην μας απομακρύνουν από τον Θεό;
Η Εκκλησία βεβαίως χρησιμοποιεί την βυζαντινή μουσική στην λατρεία της. Είναι μία μουσική η οποία εξυπηρετεί τις λατρευτικές ανάγκες του Σώματος του Χριστού και θα λέγαμε είναι η μουσική αυτή η οποία κατεξοχήν – παίρνοντας υπ’ όψιν μας λόγο και μέλος- ευάρεστη στον Θεό.
Επίσης η κλασική μουσική παίζεται πολύ συχνά στους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Μητροπόλεων έχοντας όμως συνήθως το μειονέκτημα της άνευ στίχων μουσικής σύνθεσης. Γι’ αυτό κιόλας είναι πιο «ακίνδυνη» μουσική…
Όμως τι γίνεται με τα τραγούδια; Στους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Μητροπόλεων ακούμε μόνο «Παραδοσιακά τραγούδια», τραγούδια δηλαδή που φέρανε μαζί τους οι ξενιτεμένοι πρόγονοί μας ή και τραγούδια που γεννήθηκαν πολλά χρόνια πριν.
Από την άλλη μεριά η πλειονότητα των ανθρώπων της Εκκλησίας απαξιώνουν τραγούδια που γράφτηκαν στις ημέρες μας, ή τραγούδια που δεν ανήκουν στα «Παραδοσιακά» ή στα «Δημοτικά» κ.ο.κ. Γιατί λοιπόν γίνεται αυτό;

Το θέμα είναι τεράστιο…προκαταβολικά θα πω ότι σκοπός αυτού του μικρού άρθρου δεν είναι να απαξιώσουμε την μουσική των προγόνων μας αλλά να θέσουμε (κατά την γνώμη μας) τα ορθά κριτήρια που κάνουν ένα τραγούδι «άξιο» για να παιχτεί σε έναν εκκλησιαστικό ραδιοφωνικό σταθμό.
Έχω γίνει μάρτυρας πολλές φορές να ακούγεται μία ομιλία σε έναν εκκλησιαστικό σταθμό π.χ. Περί Μετανοίας και αμέσως μετά να ακούγονται Παραδοσιακά τραγούδια που έχουν στίχους όπως οι παρακάτω:

«Αγάπησα μια κόρη στον πάνω μαχαλά
που'χει τα μαύρα μάτια και τα ξανθά μαλλιά.
Από λίγο-λίγο γίνεται πολύ.

Έχει και μες τα στήθεια, χρυσή πορτοκαλιά
που κάνει πορτοκάλια κι είναι πολύ γλυκά.

Τα μάτια σου τα μαύρα που με κοιτάζουνε,
χαμήλωσέ τα, φως μου, γιατί με σφάζουνε.

Εμένα δε με μέλει πως αγαπάς αλλού
φοβούμαι μη σου πάρουν τη γνώμη και το νου.»

Δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν ένα τέτοιο τραγούδι να γίνεται αποδεκτό από ένα εκκλησιαστικό ραδιόφωνο ή να παίζεται σε κατηχητικές συνάξεις ή εκδηλώσεις Μητροπόλεων επειδή και μόνο εκτελείται από παραδοσιακά όργανα, και να μην λαμβάνεται καθόλου υπ’ όψιν των υπευθύνων η ρηχή (για να μην χαρακτηριστεί αλλιώς) θεματολογία….
Παρόμοια μπορούμε να δούμε και άλλους στίχους δημοφιλών παραδοσιακών τραγουδιών τα οποία ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά κάποιων χριστιανών…όπως το παρακάτω:

«Έλα Αναστούδα, κάτσι να σε πω
παράτησε το Χρήστο να σε πάρω ‘γώ

Παράτησε το Χρήστο, Αναστασούδα μου
παράτησε το Χρήστο να σε πάρω ‘γώ
παράτησε το Χρήστο, Αναστασούδα μου
παράτησε το Χρήστο να σε πάρω ‘γώ

Πώς να τον παρατήσω, τον πονώ πολύ
πολύ μικρή μι πήρε, δώδεκα χρονί

Ή το παρακάτω:

«Αυτά τα μάτια τα γλυκά, για πες μου που τα βρήκες,
τα είχες, για τα αγόρασες, για δανεικά τα πήρες.
Για μαύρα μάτια χάνομαι, για γαλανά πεθαίνω
για αυτά τα κρασογάλανα στον Άδη κατεβαίνω

Τα μαύρα μάτια την αυγή δεν πρέπει να κοιμούνται,
μον΄ πρέπει ν'αγκαλιάζονται και να γλυκοφιλιούνται.
Αυτά τα μάτια τα γλυκά, πουλί μου που τα ήβρες
και με αυτά με πλάνεσες και σκλάβο σου με πήρες.»

Τα παραδείγματα όπως ανέφερα είναι πάρα πολλά…σχεδόν όλα τα Παραδοσιακά τραγούδια μιλούν για επίγειους έρωτες ή για την ξενιτιά. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο δεν μπορούν να προσφέρουν παρά μόνο μία στιγμή διασκέδασης για χορό και πανηγύρια ή για μοιρολόγι.
Δεν μπορώ λοιπόν να εννοήσω αυτό το σκεπτικό, από την μία με όλα αυτά που μας λένε οι πατέρες της Εκκλησίας μας να στοχαζόμαστε πάντοτε πάνω στην Αγάπη του Θεανθρώπου, πάνω στην υπερβατικότητα του είναι μας και από την άλλη να ακούμε στα ραδιόφωνά μας ή στο σπίτι μας όλα αυτά τα δήθεν αποδεκτά από την Εκκλησία.
Όχι!!!... η Εκκλησία δεν πρέπει να αποδέχεται τα παιδιά της να γαλουχούνται πνευματικά με τέτοια ακούσματα - και από μουσικής αλλά κυρίως από στιχουργικής πλευράς.
Κανένα είδος μουσικής δεν μπορεί να αυτοανακηρυχτεί «Θεάρεστο» επειδή και μόνο χρησιμοποιεί παραδοσιακά όργανα, κανένα είδος μουσικής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «δαιμονικό» επειδή και μόνο χρησιμοποιεί σύγχρονα μουσικά μορφώματα!!! Και αυτό επιτέλους θα πρέπει να γίνει κατανοητό.
Στην σύγχρονη πραγματικότητα υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν μουσική και χρησιμοποιούν στίχους για τα τραγούδια τους οι οποίοι φανερώνουν ένα ασυγκρίτως μεγαλύτερο στοχαστικό μεγαλείο από  την πλειονότητα των «ανύπαρκτων» – από πνευματικής πλευράς- Παραδοσιακών τραγουδιών.
Στίχοι οι οποίοι κρύβουν μία απεγνωσμένη αναζήτηση του Θείου, του Θεού….τραγούδια που διαγράφουν μία πορεία προς το υπερβατικό, που θέτουν μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, που καταγράφουν μεγάλες αλήθειες της ανεπάρκειάς μας.
Τέτοια τραγούδια σπανίζουν στον χώρο των Παραδοσιακών μιας και τα παραδοσιακά τραγούδια κυρίως είναι για χορούς και πανηγύρια ή μοιρολόγια.
Μουσικά σχήματα, τραγουδοποιοί ειδικά στην Ελλάδα που καταγράφουν όλα αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα, τις κοινωνικές ανισορροπίες, την φιλοσοφική-ποιητική προσέγγιση της καθημερινότητας, το υπερβατικό, το υπέρλογο, την αναζήτηση του Θεού ΥΠΑΡΧΟΥΝ και μας καλούν να τους ανακαλύψουμε. Και νομίζω αξίζει να ανακαλύψουμε αυτούς τους καλλιτέχνες όχι διότι έχουν μία αψεγάδιαστη ζωή (διότι κάτι τέτοιο δεν είναι το ζητούμενο αλλά ούτε και  ζητείτε από τους τραγουδιστές και τους οργανοπαίχτες της Παραδοσιακής μουσικής…άρα θα ήταν κάτι το υποκριτικό να ζητείται) αλλά διότι μπορούν μέσα από το έργο τους να μας κρατούν προβληματισμένους, υποψιασμένους για το άγνωστο, μοιράζοντας από την δική τους καλλιτεχνία… ψεγάδια στοχασμού.

Η μουσική είναι ένα «Θείο Δώρο»… το πώς κάποιος θα την χρησιμοποιήσει είναι άλλο θέμα. Η ηλεκτρική κιθάρα δεν είναι όργανο του Σατανά, και το κανονάκι ή η άρπα όργανο των Αγγέλων. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε ένα ολόκληρο είδος μουσικής όπως η Ροκ ή η Ποπ επειδή μέσα στους κόλπους τους υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι δεν σέβονται τον Χριστιανισμό διότι τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν και στην Παραδοσιακή μουσική και στην Κλασική μουσική και σε όλα τα είδη μουσικής.
Τα κριτήρια λοιπόν που θα πρέπει να έχουμε για ένα τραγούδι δεν είναι σε ποιο είδος ανήκει αλλά το τι μπορεί να μας προσφέρει.
Δεν νοείται Χριστιανός που να μην φιλοσοφεί την ζωή του, να μην στοχάζεται πάνω στις πράξεις του, στον βίο του, στο υπέρλογο άγνωστο που μας καλεί να το γνωρίσουμε…
Στίχοι όπως οι παρακάτω αποδεικνύουν ότι υπάρχουν ακόμα Έλληνες τραγουδοποιοί ( για να μην μιλήσουμε για ξένους που είναι αρκετοί) που μπορούν να προσφέρουν στον κάθε Χριστιανό μία πιο βαθειά μουσική εμπειρία…

«Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο.
Πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια.

Η απουσία Σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω.
Νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω.
Κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή.
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.»
Διάφανα Κρίνα

Οι Χριστιανοί που ακούνε τους Εκκλησιαστικούς Ραδιοφωνικούς Σταθμούς είναι συνήθως άνθρωποι της τρίτης ηλικίας…γιατί άραγε; Γιατί σήμερα οι νέοι απαξιώνουν τους Εκκλησιαστικούς Σταθμούς; Διότι απλούστατα από μουσικής πλευράς δεν μπορούν να προσφέρουν τα αναμενόμενα….και αυτό πού περιμένει σήμερα ο νέος δεν είναι σαχλοτράγουδα… αλλά μουσικές ποιητικές διαδρομές που θα τον οδηγήσουν σε προβληματισμό, σε μία θεολογική προσέγγιση των στίχων, σε μία ψυχαγωγική αφύπνιση!!!
Πολλοί όροι που χρησιμοποιούνται σε τραγούδια όπως η Αγάπη, ο Έρωτας…κατακρίνονται από ποιμένες της Εκκλησίας μας ενώ οι Θεοφόροι Πατέρες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τους χρησιμοποιήσουν ακόμα και σε θεολογικά τους έργα.

Υπάρχει μία τάση να δαιμονοποιούμε ότι το καινούργιο…το internet, την σύγχρονη μουσική, την σύγχρονη τέχνη γενικότερα, τις νέες ανακαλύψεις των επιστημών κ.τ.λ. ενώ κάτι τέτοιο σίγουρα δεν είναι σύμφωνο με το πνεύμα των Πατέρων της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντα «ανοικτοί», πάντα πρόθυμοι να μάθουν, να δοκιμάσουν και να χρησιμοποιήσουν προς δόξα Θεού το κάθε τι!!!!
Η τυποποίηση των προτύπων του παρελθόντος και η υπεραξία που τους δίνουμε δυστυχώς έχει κάνει τους σύγχρονους Χριστιανούς να φοβούνται το καινούργιο, να τρέμουν στην ιδέα της ανακαίνισης.
Κανένα τραγούδι δεν μπορεί να απαξιωθεί από κανέναν με βάση μόνο το κριτήριο: «από ποιον γράφτηκε ή το πότε γράφτηκε»…ένα τραγούδι έχει αξία όταν μιλά στην ψυχή ενός ανθρώπου, όταν προσφέρει στον ακροατή του κάτι περισσότερο από μία μουσική μελωδία, όταν προσφέρει στον ακροατή του την ελευθερία της θεολογικής του σκέψης.
Το λιγότερο λοιπόν που μπορούμε να πούμε είναι ότι είναι τουλάχιστον ανορθόδοξο το να φοβούνται πολλοί εκκλησιαστικοί άνδρες να τολμήσουν μία αλλαγή όσο αφορά την μουσική που πλαισιώνει τα ραδιόφωνα της Εκκλησίας.

Είναι τραγικό να επιμένουν πολλοί χριστιανοί σε μία εχθρική στάση απέναντι σε μουσικά σχήματα τα οποία επιθυμούν κάτι το παραπάνω από μία μπαγιάτικη νοθευμένη  «χριστιανική μουσικοπαιδεία».
Ο νέος, η νέα ή μάλλον αυτοί που νιώθουν νέοι και έχουν μέσα τους ακόμα ζωντανή την αγωνιά για το τώρα και το μετά, την διάθεση για γνώση, την υποψία για το ανυποψίαστο, την αγάπη για τον Ηγαπημένο, την ζωντάνια του καινούργιου, την αναγνώριση της νιότη του διαχρονικού, τον Έρωτα για την Ζωή- για τα απλά και τα σύνθετα…θα ακούν σε κάθε νότα,σε κάθε στίχο  του παρελθόντος, του τώρα ή του μετά...την μουσική των Αγγέλων – την μουσική της Θεολογίας μας…

Π.Π.

 

 

 

 http://imverias.blogspot.gr/2012/01/blog-post_22.html